Maastricht, 29 september 2018 - Falstaff, het Schnitzelparadies en De Poshoorn

Het was een hilarische avond die écht begon op het terras van Café Falstaff waar John en ik, we waren met dezelfde bus uit Gulpen gekomen, geluk hadden dat er nog een tafeltje onder de luifel vrij was. Het regende namelijk en nu zul je waarschijnlijk vragen "regen, wat is dat?". Tsja, dat moet je maar even opzoeken op Internet, het is in ieder geval een natuurverschijsel waarvan ik al bijna vergeten was dat het nog bestaat.
Om zeven uur arriveerde Don. We lieten ons de LaChouffe en andere bieren goed smaken, het was lekker koel en niet druk en we hadden veel plezier daar op dat terras. Bij het "Schnitzelparadies" op de Kesselkade was het bijna leeg en het was dus maar goed dat Don had gereserveerd. We begonnen met een fles Chardonay. Dat is welliswaar geen Duitse maar hij smaakte voortrefelijk.  Het duurde niet lang en we waren aan het eten. Tussendoor veel foto's gemaakt en heel veel gelachen. Die schnitzel van 330 gram vond ik heerlijk en de salade was ook verukkuluk. Er werden frieten en wedges bij geserveerd en de Chardonnay smaakte me geweldig bij die schnitzel. Ik heb nooit geweten dat een schnitzel van 300 gram een behoorlijk deel van het bord bedekt.

Het diner:

Don - 200 gram wereld schnitzel La France
John - 300 gram wereld schnitzel met pepersaus
Jeu - 300 gram wereld schnitzel Duitsland

Met salade, frietjes en wedges



















Wij aten, en we dronken, en we fotografeerden erop los met mijn iPhone waarmee je mooie truucjes met foto's kunt uithalen. Maar dat zien jullia pas als ik ze heb bewerkt en op onze site heb gezet. Het toetje, voor mij dus ijs, John een obstler en Don een Affligem Tripel (dacht ik tenminste). Op weg naar De Poshoorn was het op de "Aw Brögk"  lachuh joh. We waren aan het klooien met een eenzaam fietsenslot dat om de eerste lantaarnpaal aan de linkerkant van de "Aw Brögk" naar Wieck hing (of is het hong?) en we bulderden van 't lachen.





















We maakten flink wat absurde foto's, mooi voor op onze websaajt, en bedaarden pas een ietwat toen we in de Poshoorn zaten. Tsjonge, wát hebben we gelachen daar op die "Aw Brögk". De "Aw Brögk" wordt ook genoemd in een hele mooie zin die over "vreuger" gaat, vind ik tenminste. Dat gaat als volgt : "Vreuger, wie de Aw Brögk nog ech aajt waor en d'en Optoch nog aandersum ging". Prachtig vind ik zoiets. Mijn Moeder zei vaak : "Vreuger toen d'n Os nog Bartel hidde, de Kooi Truuj, de Geit Bep, de Kat Mies en d'n Hoond nog mét ziene sjtert bledsjde". Normaal gesproken rep ik me na het diner direct naar huis. Maar tegen mijn gewoonte in heb toch nog maar een LaChoufje gedronken in De Poshoorn en niet lang daarna zat ik in lijn 350, op weg naar huis. Ik vind het te gek om op stap te gaan met De-eetclup, dat zijn de hoogtepunten van het jaar. Maar pótverdorie nog 's aan toe zeg, wat bén ik toch graag thuis in Gulpen.




Ad Vitam Aeternam,


Jeu

P.S. foto's volgen nog en alles wat we gebben opgenomen kun je zien op onze website.

Vaals, 10 december 2016 - Café De Fockink en restaurant De Raadskelder

Na veel mailwisselingen en veel vijven en zessen (mijn schuld) valt het besluit om op dinsdag 10 december in Vaals op restaurant te gaan. Alle ballen verzamelen in De Fockink in de Kerkstraat, een café naar mijn hart wat betreft interieur en lekkere bieren en whiskeys. Er zijn geen blessures en/of afmeldingen en we zijn alle drie present. Don en ik beginnen met Bockbier, een Brands Dubbelbock. 




John drinkt iets anders maar het is me ontschoten wat ie dan precies dronk, maar ik herinner me wél nog dat ’t ook lekker was. Leuke kroeg, vriendelijk aimabele kroegbaas. Ik voelde me er direct thuis. Wel vertoon ik na één Bock al wat  ADHD gedrag omdat ik een uurtje eerder mijn (flinke) portie medicijnen heb ingenomen. Plús nog enkele tabletten Ibuprofen om de honderd procent zeker aanstaande koppijn proberen voor te zijn. We drinken nog wat Bockjes, grappen, grollen en lachen veel, keuvelen over koetjes, kalfjes, vrouwen, sex, politiek en was dies meer in deze jachtige, onzekere tijden zoal besprekenswaardig is én John maakt enkele foto’s voor onze website. Óp naar De raadskelder waar we al een behoorlijk tijd niet zijn geweest. Het is dinsdag en zoals ik al verwacht had niet druk, en dat vind ik best. Ik kan geen massa’s mensen om me heen hebben, die werken me op mijn zenuwen. We worden zoals gewoonlijk hartelijk welkom geheten en chef Hans komt ons nog persoonlijk verwelkomen en ons de hand drukken. We hebben het menu al bekeken op internet en weten precies wat we als hoofdgerecht willen eten. Over het voorgerecht ontstaat enige discussie, we besluiten stokbrood met kruidenboter te nemen. Dat valt niet te zwaar maar het blijkt toch een heel uitgebreid voorgerecht te zijn waar zelfs een piepkleine salade en naast de kruidenboter nog twee lekker sausjes bij worden opgedienf. Maar eerst komt de amuse, een klein kopje venkelsoep en een heeeeel kleine sandwich met o.a. rode bieten. Lekker joh. John en Don bestellen Bezopen hert, dat is Hertenbiefstuk met rodewijn saus en ik bestel de Tsaar Peter Bief, da’s Tournedos met stroganoffsaus. Daarbij een fles Zuid-Afrikaanse wijn, Diepe Gronde, een kloek smakend maar wel lekkere wijn. Iets voor gevorderden. 










John maakt vanavond de meeste foto’s en we hebben een toffe avond. De gerechten zijn goed alhoewel ik een tournedos heb die taai is, maar hij smaakt goed en het is niet zo dat ie niet te consumeren valt. Het vlees ziet er ook niet uit alsof het een tournedos en ik ben niet tevreden. Dat gebeurt me niet alleen hier maar ook in andere restaurants veel vaker dan me lief is. Maar ik zeg daar dan niets van want ik kan niet omgaan met confrontaties. We bestellen nog een fles wijn, deze keer eentje die wat soepeler is, een Crianza, en die is inderdaad veel zachter dan de Diepe Gronde. De hertenbief van Don en John is perfect en al met al is het diner geslaagd. Ik ben wel eens ongerust dat we andere bezoekers storen want als we met De-eetclup op stap zijn, zijn we onszelf niet. We zijn een zootje ongeregeld dat veel lacht, fotografeert (dus flitst) en luidruchtig is. Máár we hebben nooit klachten gehad dus dat zal wel meevallen. Het toetje, ach dat zien jullie wel op de foto’s. 





Tijd om te gaan en we worden even hartelijk uitgewoven als we verwelkomd werden. 




Nu nog even terug naar De Fockink, ik ben al behoorlijk gesloopt door het eten en de alcohol maar ik drink er toch nog een Bockje. Gezellige kroeg daar maar ik moet naar huis. Het was een geweldige avond en volgend jaar beginnen we gewoon weer opnieuw. Het gáát nu nog en je leeft maar één keer, dat zegt men tenminste toch?


Jeu

Maastricht, 27 juli 2016. Café 't Pothuiske, Belgisch eetkaffeetje Witloof en De Poshoorn

We zijn van plan om in juli weer eens op restaurant te gaan, deze keer op voorstel van Don naar Witloof in Maastricht. Later blijkt dat het op de geplande woensdag 20 juli 34 graden zou worden. Geen weer om warm te eten en ik persoonlijk wordt op zulke hete dagen depressief, ik haat de zomer. Dus spreken we af dat we de week daarna zullen gaan, en zo geschiedde het. Toen we de kaart hadden bestudeerd op de website van Witloof hadden john en ik wat moeite met het menu. Witloof is een Belgisch “eetcaffeetje - friterie - krokettenfabriek - bierkelder - jenevertoog - kortedrankwinkel”  waar Belgische stoofpotjes en “mussels from Brussels” de boventoon voeren. Maar toen ik dacht aan het spreekwoord “wat een boer niet kent vreet ie niet” vond ik dat we die mentaliteit opzij moesten zetten. Op 20 juli zullen we mekaar treffen in café ’t Pothuiske


Ik pak een bus vroeger dan gewoon en als ik instap kijk ik of ik John zie zitten maar in een drukke bus (of cafe, of winkel) verlies ik het vermogen om goed om me heen te kijken. Op de Wilhelminasingel stap ik uit en als ik door de Wijckerbrugstraat richting “Aw Brögk” loop  gaat mijn mobiel. Ik kom nog altijd niet wijs uit dat ding en mis het gesprek maar zie dat John belde. Ik probeer hem zonder resultaat enkele keren terug te bellen. Dan belt het weer, John aan de lijn en we praten wat. En wat blijkt, hij staat aan de overkant van de straat, ik hád het kunnen vermoeden. Hij zat in dezelfde bus en is me gevolgd door Wijck met de bedoeling me eens goed voor de gek te houden, en dát is hem gelukt.

Ik zeg het maar zelden maar het is mooi weer. Een temperatuur die is vol te houden, het zonnetje (normaal gesproken het grootste, smerigste, vuilste ongemak in mijn leven) schijnt en het is lekker rustig in Mestreech. Bij ’t Pothuiske nemen we plaats op het terras, John drinkt Gulpener Chateau Neubourg en ik Chimay Blauw. Don komt aan op de fiets, aan een kant zijn broek in de sok gestoken. Hij drinkt ook een Neubourg en wij constateren gezamenlijk dat de borrelnootjes niet te vreten zijn. Er passeren een aantal mooie (soms ook mooie rijpere)  Mestreechse schonen langs waarvan wij (ik althans zekers) buitengewoon genieten. Het is zo’n zeldzame relaxte zomeravond om eens fijn te chillen, om je goed te voelen en om het leven te waarderen.


Genoeg gepraat, we lopen naar Witloof in de Bernardusstraat.


Het is er goed verlicht (té goed naar mijn smaak, de sfeer van een slagerij) en de vriendelijke Belgische gastheer begeleid ons naar onze tafel. In onze hoek zijn muren en plafond bekleed met een soort tapijt en iets verder zijn muren en plafond bedekt met witte tegels. Awel, schoon niewaar. Vervolgens komt de gastheer met drie grote (de menukaarten) en een nóg grotere fotolijst (de bierkaart) naar de tafel en krijgen we een heel verhaal over gerechten op het menu en dat de cijfers achter ieder gerecht verwijzen naar enkele bieren op de bierkaart die goed samen gaan met het betreffende gerecht. Awel, iedereen in dees eetcafeetje is van België en de twee jonge schoone dienstertjes fleuren de zaak helemaal op. Op advies van de gastheer bestellen we gedrieën een Vevaake, een bruin bier dat men zelf brouwt. Het heeft een zurige afdronk en is ook een beetje zoetig, lekker maar niet apart.

Een Vevaake


Onze “menukes” zijn als volg, John en Don de rumpsteak van Belgisch rund met een saus naar keuze (pepersaus), ik neem de Maaseikse rundergoulash en we drinken er een Rochefort 8 bij.

Don en John zoeken een hoofdgerecht uit



Nou, die goulash is werkelijk heerlijk. Mals vlees en een pittige smaak en samen met de Belgische friet, de salade met een heerlijke zoet-zure dressing en de Rochefort is dit genieten zeg ik je. Het is een salade met éen soort zachte sla, en geen frutsels met sla, tomaat en komkommer samen in een kommetje gesmeten. Ik geniet ontzettend en John en Don zijn ook heel tevreden.

Na het diner nemen we een kijkje in de bierkelder. Men heeft een bierlijst, en ik citeer “mè de 350 meest merkwaardige bieren van België… Buiten een hele kleine selectie van "commercialekes" proberen wij met name bieren te presenteren met een duidelijk eigen verhaal en/of die niet in uw superette voorhanden zijn”.


Dit is slechts de achterkant van de bierkaart


Don in de bierkelder


En die kelder is indrukwekkend, rondom aaneengesloten rekken met de bieren en mooi beschilderde plafonds. Tijd voor het dessert, Don heeft meen ik een crème brûlée, John neemt geloof ik een drankje en ik bestel “d’n échte Madame Blanche van Brusselse chocolade”. Het was de moeite waard om hier te komen eten en drinken, een goede tip van Don. Wij van De-eetclup bevelen jullie Witloof met klem aan en raden jullie ook een bezoek aan website van Witloof aan. Die site is ook weer iets heel anders dan gewend. Terug over de brug naar De Poshoorn. Maar eerst ga ik kijken hoe laat de bus naar Gulpen vertrekt en loop dan terug naar De Poshoorn. Maar de Chimay blauw smaakt me niet en ook hier zijn de borrelnootjes niet te vreten. Mijn rug doet flink pijn, ik ben erg moe en ik heb na deze Chimay blauw een aardig stuk in mijn kl***n en heb frisse lucht nodig. En in het wachthuisje van de bus vind ik die frisse lucht. Even later fietst Don voorbij op weg naar Amby en nog iets later is John ter plekke om met ze tweeën in lijn 50 naar Gulpen/Vaals te gaan.

Het was een bijzondere avond en ik stel voor om de volgende keer weer ’s naar Vaals te gaan om te happen.



Jeu

Gulpen, 30 april 2016. Herberg De Zwarte Ruiter en Grieks restaurant Athene

Door misverstanden mijnerzijds is onze clupavond op 30 april nog bijna misgelopen want ik dacht dat het niet zou doorgaan en had niet gereserveerd bij de Griek in Gulpen. Gelukkig belt John me vrijdagavond 29 april om te vragen of ik heb gereserveerd. Ik word subiet overvallen door een milde vorm van paniek en heb toen alsnog gereserveerd en we kunnen morgen gaan Grieken.






We hebben om zeven uur afgesproken in De Zwarte Ruiter waar het aangenaam rustig is voor een zaterdagavond. Ik wordt begroet door kroegbaas Gaston, John zit al aan de bar en heeft een Gulpener Lentebock voor zich staan. Ik denk “drink een iets anders”  en neem ook een lentebock maar ik vind hem erg bitter smaken, niet mijn drankje dus. Ik schakel over op Gerardus dubbel Kloosterbier, het donkere goud uit het uiterste Zuiden van Zuid-Limburg. Don komt binnen en neemt een Lentebockje en de avond kabbelt rustig voort. Intussen wordt ik steeds drukker. Nét voor ik kwam heb ik mijn medicamenten genomen en de invloed van de combinatie “drugs” en alcohol op mij is vrij sterk waardoor ik erg druk wordt. Dat is ook wel te zien aan de foto’s in DZR. We komen langzaam op stoom. We keuvelen wat met de charmante Connie, de wederhelft van Gaston, John en ik voeren de fotoversie van duelling banjos uit en ik heb honger. We nemen afscheid en lopen naar Grieks restaurant Athene, een afstand van ongeveer 200 meter. We komen daar binnen  en ik schrik me een ongeluk. Het is tsjokvol en ik háát drukte. We worden verzocht even te wachten tot er een tafel vrijkomt en gelukkig duurt dat niet meer dan tien minuten. En dan kunnen we opeens “aan de geng” en de Ouzo verschijnt op de tafel en we krijgen de kaart. De bediening is ondanks de drukte vrij vlot ter plekke en we kunnen bestellen:

Huiswijn rood : een liter

De Lesbos schotel voor John   souvlaki, suzuki, gyros
De Delphi schotel voor Don souvlaki, suzuki, lever, gyros
De Mykonos schotel voor Jeu         varkenshaas, varken steak, Gyros

Geen rijst maar frieten
Extra knoflooksaus en geen Tsaziki

We hoeven ook niet lang te wachten op onze schotels, da’s knap met een vol restaurant. Dát hebben we wel eens anders meegemaakt. En het smáákt potverdorie nog ’s aan toe toch goed zeg, die varkenshaas op z’n Grieks is geweldig. We hebben jolijt, maken nog wat foto’s en er is gezellig contact met de buren aan enkele tafels naast ons.





Wat hébben we ’t toch goed hé, en dat hebben we verdiend ook. En álle “gewone menschen” op Aarde zouden het goed moeten hebben maar dat is helaas niet zo in deze samenleving. Sorry, ik kon het niet laten dit even aan te halen. En waar hebben jullie van De-eetclup het dan de hele avond over denken jullie misschien? Nou, dat is vrij eenvoudig  want in de kern zijn wij ook eenvoudige mensen. Daar zijn zoal, eten, lekker eten, vorstelijk eten, veel eten, drank, lekkere drank, vorstelijke drank, nieuw ontdekte drank, mooie vrouwen, weelderige vrouwen, eenvoudige vrouwen, boerenvrouwen, vrouwen in het algemeen, vroeger op het werk, oud-collega’s, overleden oud-collega’s, vroeger toen we nog jong waren, politiek maar niet te veel, zaken waar we ooit hebben gedineerd, Maastricht, Vaals, Gulpen, filosoferen over de lange geschiedenis van De-eetclup en ons leven, én zo zou ik nog uren kunnen doorgaan.

Máár dat doe ik niet want het dessert komt er aan, vijf sterren Metaxa voor Don, ijs met aardbeien en slagroom voor John en ijs met warme kersen en slagroom voor Jeu, maar wel twee keer. Mijn pseudoniem is tenslotte niet voor niets “The Iceman”. We rekenen af, overvloedig eten en drinken met drie personen voor €86,60, wáár krijg je dat tegeswoordig nog? Onder normale omstandigheden neem ik nu de bus naar huis maar omdat ik een thuiswedstrijd speel ga ik na de Griek nog mee naar DZR om uit te buiken en de avond te evalueren (mijn reet evalueren). Het was als vanouds een fijne avond, in een goede kroeg, met goede drank, bij een goede Griek met prima eten en in goed gezelschap. Wát wil een lid van De-eetclup mens nog meer.

Als je alle foto's van deze avond wil zien ga je naar deze pagina van onze website



Jeu




Oude verhalen van De-eetclup

Enkele van onze belevenissen zijn niet in dit blog opgenomen omdat ze zijn opgetekend
vóórdat we gingen bloggen. Op onze nieuwe website kon ik geen goede plaats vinden om ze te plaatsen. Daarom heb ik besloten om de links naar die "oude"  verhalen hier op te nemen:


Sjarel

Café Zondag

De-eetclup in Nieuwvliet - 2002

De Gulpener Herfstbock van 2004

Maastricht, 24 september 2004 - Grill Restaurant Evita

April 2005 - De-eetclup in Berlijn

Maastricht, 13 februari 2016 - Café De Poshoorn en Grieks restaurant Sirtaki



Op 13 oktober 2015 zijn we de laatste keer op restaurant zijn geweest met De-eetclup. Om het niet te verleren is het daarom hoogstnodig om een bijeenkomst te organiseren. Dus gaan we op zaterdag 13 januari eten bij Grieks restaurant Sirtaki café Cinema is ons trefpunt, dat had ik althans begrepen.

Ik stap om 18:16 in Gulpen op lijn 50 naar Maastricht en zie dat achterin de bus iemand moeite doet om zich te verstoppenJohn dus. Aangezien ik John Daniels al vele jaren ken réken ik er gewoon op dat ie wat voor me in petto heeft als ik in de bus stap. Als ik hem niet zou hebben opgemerkt en ergens was gaan zitten had ie me verrast met een of andere grappige actie die niet onopgemerkt zou zijn gebleven door de rest van de reizigers.


In Maastricht aangekomen sla ik op het Wilhelminaplein af in de richting van café Cinema maar volgens John moeten we in de Poshoorn zijn. We worden het niet eens over onze bestemming en John belt Don om “effe te checke”, De Poshoorn wordt het dus. Aldaar aangekomen is het gelukkig niet druk wat het normaal gesproken, zéker in het weekend, wel is. Samenscholingen van meer dan drie personen brengen mij van slag en maken me onrustig, zenuwachtig en onzeker. Je zult het maar hebben niewaar? Wij kunnen dus rustig en op ons gemak een zwaar biertje bestellen én nuttigen. Voor John een Hert en voor mij een Gerardus. Laat deze kelk tot ons komen, amen. Effe later komt Don binnen en bestelt ook een Hert. De term “Hert” behoeft enige uitleg. Boscafé ’t Hijgend Hert’ heeft een eigen bier genaamd “Hert, Vijlenerbosbier” Dit bier is blond en bovengistend en heeft een alcoholpercentage van 7,5%. Ik hou niet van blond bier maar ik heb toch eens geproefd bij John, het is een kruidig bier waarvan ik best wel een een glaasje zou drinken. Wij zijn alledrie in een uitgelaten bui, onze normate state of mind tijden een avond met De-eetclup, en John en Don hebben al een flinke serie foto’s gemaakt voordat we vertrekken naar Grieks restaurant Sirtaki.


In de Wyckerbrugstraat maken flink wat stennis we n.a.v. de inhoud van etalages, op de stoep geprojecteerde dansende rode en groene lichtjes en andere opmerkelijke attributen in de urban jungle. Bij Sirtaki zit het tjokvol maar een paar minuutjes later krijgen we een tafel toegewezen. We beginnen met een halve liter Retsina en het duurt een hele tijd eer de baas zélf onze bestelling komt opnemen. Ja, voor de culinair recensenten van De-eetclup maakt hij natuurlijk wel tijd vrij. De Retsina heeft zijn werk (na het bier) ondertussen gedaan en onze stemming is heel goed, zeer goed zelfs, Meer foto’s, grollen en grappen worden gemaakt en we zijn gedrieen onder de indruk van de mooie jonge juffrouw die onze Ouzo als welkomstdrank brengt.


Don bestelt Boerenschotel 74, John neemt Athene schotel 80 ik laat Suvlaki schotel 71 aanrukken. En we hebben een “drankprobleem” de wijn is op. Vanwege de broodnodige variatie nemen we nu aan halve liter rode huiswijn, een droge wel te verstaan. In tgenstelling tot het begin van de avond verloopt de bediening nu vlotjes en de wachtijden om iets te bestellen zijn kort en dus laten we nog een halve liter rode wijn aanrukken. Het smaakt erg goed, ik heb geen spatje vet aan het vlees kunnen ontdekken en het is mals met dat heerlijke rokerige smaakje van de (electrische) grill. Vele foto’s, grappen en lachsalvo’s later is het tijd voor ‘t dessert. Metaxa voor Don, Ouzo speciaal voor John en Advocaat ijs voor mij, Jeu a.k.a. The Iceman. De advocaat is in dunne sliertjes aangebracht op de rand van het diepe bord met ijs en slagroom. Da’s wel erg magertjes, en ik proef geen advocaat. De coupe advocaat die men bij Restaurant De Raadskelder in Vaals en Gasterij De Poort in Gulpen serveert, dat is pas ijs met Advocaat, ijs met Advocaat met een hoofdletter zelfs. Daar zie- en proef je de advocaat die in ruime hoeveelheid aanwezig is. En dat maakt het pas écht lekker. Maar het Griekse ijs smaakt toch wel goed. We keuvelen nog wat na en rekenen af met het dametje van de bediening, €86,20 is voor ontvange spijs en drank een goede prijs. Ik sta ondertussen in de startblokken om huiswaarts te gaan. Als op onze bijeenkomsten het dessert (IJS DUS) heb verzwolgen wil ik naar huis, simpel toch. Joh en Don proberen mij steeds te bewegen om nog effe met hun de kroeg in te duiken maar dat gebeurt maar zelden.





Dus, we staan ons daar op de stoep voor Sirtaki te bedenken wat onze volgende move zal zijn en John besluit aan passerend paartje een groepsfoto te maken. Ze zijn heel vriendelijk en de dame staat met het fototoestel in de aanslag als de jonge juffrouw van Sirtaki naar buiten komt. John of Don (???) vraagt haar om mee op de foto te komen staan en subiet staat ze er ook. Na het maken van de foto is ze in een flits verdwenen.

We lopen grappend, grollend en gierend van de lach over de Kesselkade richting St. Servaasbrug en ik bedenk me dat over tien minuten de bus naar Gulpen vertrekt vanaf de Wilhelminasingel en zet de pas er in. Beide andere heren proberen me af te remmen maar ik ben moe, heb pijn in mijn rug, buik en knieen van € 9.000 per stuk (halve knieprotheses) en wil naar huis. Ik heb zowaar enkele stukken hard gelopen terwijl Don en John mij naroepen maar ik heb al een flinke voorsprong. Zij zullen wel denken dat ik gek ben (en ik bén ook lichtelijk, maar wel prettig, gestoord) maar als bijwerking heb ik al flink wat alcohol uitgezweet ben net op tijd voor de bus. Heerlijk, ik zit en ben op weg naar mijn oh zo geliefde Gulpen, mijn huisje in de Rosgats en mijn bed met met pocketveringsmatras.



En toen kwam er een olifant met een lange snuit en blies het verhaaltje uit. Tot de volgende keer.




Jullie aller Jeu,

scribent en wepmeester van De-eetclup.

Gulpen, vrijdag 30 oktober 2015. Gasterij De Poort en Herberg De Zwarte Ruiter.




De-eetclup gaat weer eens in Gulpen op stap. Na regelmatige evaluatie van het culinaire aanbod van diverse zaken in Gulpen stel ik voor om in Gasterij De Poort aan de Rosstraat in Gulpen te gaan happen. Mijn beide Eetclupvrienden zijn liefhebbers van wild en zij zullen bij De Poort ruimschoots aan hun trekken komen.

We treffen elkaar natuurlijk in De Zwarte Ruiter waar we vóór het diner de Gulpener Herfstbock van de tap gaan proeven. Als eerste ben ik present en ik bestel mijn eerste Herfstbock van de tap dit jaar. John komt een minuut of tien later en wij concluderen beiden dat de Bock uit het jaar Des Heeren 2015 te bitter is. En alhoewel hij goed te drinken is baal ik daarvan, want ik baal altijd van bitter bier. Het smáákt zo bitter weet je wel? Als Don er is vindt hijn dat de Bock wel bitter is maar hij vind dat bittere in een bier lekker. Connie brengt ons een een kommetje hartige “dingetjes” voor bij de Bock en ook zij vindt de Bock lekker en goed drinkbaar is maar wel te bitter. Veel gasten van DZR zijn ook die menig toegedaan. Dat gezegd hebbende bestellen wij nog een rondje en keuvelen wat. Don is pas terug van vakantie uit de “YouKnightMeSteeds” (United Staes in dialect) met zijn vriendin. Zij hebben daar genoten van onder andere Los Angeles, de Grand Canyon en Las Vegas. Het schiet me nu pas te binnen dat we niet hebben gedronken op overleden familie en oud-collegae, iets wat we toch bijna altijd doen. Dat zegt wel wat over onze state of mind, wij verkeren (althans vanavond toch) in opperbeste stemming. Genoeg geleuterd, we vertrekken naar De Poort waar het vrij druk is. Onze tafel staat tegen de antieke gietijzeren haard ( die niet brandt, gelukkig maar) en wij beginnen met een Brand Dubbelbock. We concluderen dat ook die bitter smaakt, niet zó bitter als de Gulpener maar hij kan er gemiddeld gesproken best mee door.

Traditiegetrouw nemen we in De Poort als voorgerecht de salade met spekjes. Hij is lekker en meer verfijnd dan in het verleden toen het een berg sla was met véél spekjes. Pas op hé, ook toen was deze salade heel smakelijk maar nu is de dressing lekkerder, minder sla en minder spekjes, wat meer versieringen zoals schijfjes komkommer, stukjes tomaat, mais, uien en paprika. Lekker, héél lekker. Zekers onder begeleiding van een goed humeur, goed gezelschap, prima bediening, een gezellige ambiance en een glas Bockbier.



De jonge heer die ons bedient doet zijn werk heel goed maar is ietwat gereserveerd. Ik denk dat ie nieuw is. Gastvrouw Anoeska is echter een no nonsense, recht toe recht aan vriendelijk mens.

Dán de hoofdgerechten, voor Don en John Hertenbiefstuk met rode kool en een huisgemaakte jachtsaus en ik neem Zwijns haas medaillons met rode kool en pepersaus. Daarbij een flinke kom frieten én een fles Marquis de Goulaine Merlot. We hebben het juiste restaurant gekozen, het vlees is precies goed rose gebraden en vormt een geode combinatie met de stevige Merlot, de rode kool en de frietjes. 





Waarover deze avond onze gesprekken gingen weet ik niet meer exact maar het was de zeer vertouwde en gezellige sfeer die immer left onder de leden van De-eetclup. Natuurlijk kwam ook de vakantie van Don ter sprake. 

Het dessert, voor mijn natuurlijk IJS. Don neemt een Coupe De Poort, John dronk meen ik een pilsje, en ik neem een coupe advocaat. Heerlijk, I love icecream. En omdat het zo lekker was (en ik een smulpaap ben) bestel ik na enige aarzeling (ik moet immers ook aan mijn reputatie in Gulpen denken) nog een coupe advocaat. Ik ben tenslotte “The Iceman”, een titel die ik vroeger kreeg toen ik bij Grieks eethuis Sirtaki meer dan een (hoeveel precies vertel ik jullie niet) ijsje als dessert nam. Eerst denkt de jonge gastheer dat ik een grap maak maar dan ziet ie toch dat ik het doodserieus meen. En de tweede coupe is nog lekkerder dan de eerste, veel ijs, veel advocaat en veel eechte slagroom.

Het is tijd om af te rekenen, €128,10 is een goede prijs voor hetgeen men ons in De Poort bood. Een flinke fooi is hier op zijn plaats. We vertrekken als laatste uit de zaak en worden uitgewoven door de gehele staf. En dan na enige discussie (ik wil naar huis en naar bed) ga ik toch mee naar naar De Zwarte Ruiter om nog een Bock te drinken. Als we zitten begin ik om de een of andere oorzaak onbedaarlijk te lachen. 




Het zijn geen drugs dus zal het wel door de Bock en de wijn komen. John valt ook met lachen in en we lachen tot we buikpijn hebben terwijl Don onbegrijpelijk naar ons twee gekken zit te kijken. De Bock smaakt nog altijd bitter, ik heb koppijn, ik ben moe en ik heb me volgevreten en volgezopen. Het was weer een geslaagd optreden van De-eetclup en we spreken af dat we in November de laatste keer dit jaar “op restaurant” gaan.

P.S.

We hebben niet veel foto's gemaakt maar deze worden later deze week op de website geplaatst.




De groete oet Gullepe.

Vaals, 20 augustus 2015.

Don komt met de oproep om te gaan happen. We besluiten binnen een paar dagen (snel voor ons doen) dat we nog dezelfde week op donderdag in Vaals op stap gaan. We treffen elkaar om zeven uur op onze vaste plek in Vaals, in D’r Koffereck dus. Daarna gaan we dineren in Auberge Napoleon op de  Maastrichterlaan. Don pikt me op in Gulpen met zijn bolide met open dak. Dat is iets nieuws voor me, ik heb nog nooit in een auto met open dak meegereden en het is lekker met dit warme weer. Don rijdt langs D’r Koffereck om te kijken of John al op het terras zit, neen dus. Als wij na het parkeren aankomen blijkt ie helemaal alleen binnen te zitten. We sommeren hem onmiddellijk naar buiten te komen hetgeen hij met enige tegenzin doet. Verkeerslawaai weet je wel! Het gerstenat smaakt goed vanavond en de gevleugelde uitspraak “time flies” blijkt ook deze avond te gelden. John neemt de rekening voor zijn rekening, nice wah?




Op naar Napoleon waar we in al de jaren al vaak zijn geweest met De-eetclup. De voornaam naam van de gastvrouw van Napoleon is me ontschoten maar de naam van haar man zaliger vergeet ik nooit meer. Rob Lassauw heette hij, hij was de kok van Napoleon en de zaak was van zijn vrouw en van hem. Hij overleed een jaar of vijf geleden op jonge leeftijd. Ik kende hem niet goed maar het greep me toch aan toen ik hoorde dat hij ongeneeslijk ziek was. Rob, we denken nog regelmatig aan je en we drinken er vanavond eentje op jou. Wij worden hartelijk begroet, het is druk in de zaak en zij is maar alleen maar wij hebben tijd zat en wachten op ons gemak af wanneer we kunnen bestellen. We beginnen met een flesje Minervois, een Donjon (DonJon, snappen jullie het?) uit 2012. Het is de huiswijn maar hij smaakt voortreffelijk.




Na een tijdje kunnen we bestellen en kiezen gezamenlijk de salade met spekjes en champignons als voorgerecht. Maar eerst krijgen we nog een “soupje” met stokbrood en een mini loempiaatje met chilisaus om de smaakpapillen alvast wat te kietelen. En dat kietelde prima en was heel lekker. De salade blijkt inderdaad zo groot te zijn als ik al vreesde en die zal zekers de hoofdgang in de weg gaan zitten. Maar het is erg lekker.

De hoofdgerechten:

Don en ik bestellen de Kalfslever met gebakken appel, uien en spek
John neemt de Tournedos met steaksaus

De eerste fles wijn is ondertussen leeg en we bestellen een nieuwe fles Donjon voor bij het hoofdgerecht. De borden zien er mooi uit maar de tournedos van John is helemaal doorbakken, niet fijn voor een tournedos. Maar we wijten dat aan aan de wisselingen van koks waardoor de zaak geplaagd wordt. De lever is wel lekker maar het is voor mij wel véél om nog bij die salade te worden gepropt. Mijn bord is helemaal leeg op een klein blokje lever na, helaas

Dessert dan, Jong en Don drinken een Metaxa en ik eet chocolade-ijs met vanillesaus. Lékker joh. Tegen mijn gewoonte in direct naar huis te gaan na het tafelen ga ik nog een glaasje van John mee drinken in de bar, een metaxa. Praten, praten, luisteren, luisteren. Ik wil naar huis, de gastvrouw betaalt dit rondje en ik kan naar Gulpen meerijden met Don. Het was weer een fijne avond, het smaakte goed en het gezelschap was voortreffelijk. Wat wil een mens nog meer.

Jeu





Maastricht, 10 juli 2015 - Cinema Café, Steakhouse Carnal, en Café De Poshoorn.

Het is alweer een half jaar geleden dat we op stap zijn geweest met De-eetclup. Maar nadat ik twee keer een afspraak moest cancelen is het nu zover en ik heb me er enorm op verheugd. We gaan weer ’s in Maastricht eten en we spreken af Cinema Café in de St. Maartenslaan. John komt met lijn 50 uit Vaals en ik stap in Gulpen op dezelfde bus. In Mestreech aangekomen wandelen we naar Cinema waarna we ons met enige moeite het terras ophijsen.

Hier zitten we goed, lekker in de schaduw met een Brands biertje en een Westmalle Dubbel. Don komt enige tijd later aan waarna we nog enkele glaasjes drinken.




We drinken nog enkele biertejs en vertrekken naar Steakhouse Carnal in de Wijcker brugstraat. Een paar honderd meter verder staat er een prachtige Porsche geparkeerd en daarnaast ligt er een bord “te huur” van makelaar Pooters op de stoep. Don of John (ik weet niet meer wie) zet het bord tegen het rechter voorwiel van de Porsche.

 






Als in een flits verschijnt de eigenaar die zeer waarschijnlijk denkt dat zijn prachtige glimmende voiture door drie “oudere jongeren” vandalen in de vernieling wordt geholpen. Don zegt “het is maar een grapje” maar de meneer verklaart dat ie het helemaal niet leuk vind. Dus verwijdert Don (of John) het bord waardoor de meneer is gerustgesteld.Wij lopen bij Steakhouse Carnal binnen en tot onze grote verrassing worden we begroet met “heej, De-eetclup is hier”. Ze herinneren zich na een jaar nog steeds dat wij De-eetclup zijn en dat is toch wel erg leuk te horen. In afwachting van de menukaart beginnen we met een glaasje “Bodagas Anadas Care, Macabeo Chardonnay” dat geweldig smaakt. We bestellen we alle drie de “Ensalada Carne, gegrilde steak met knapperige sla en huisgemaakte dressing” als voorgerecht. De Chardonnay was heerlijk maar de glazen zijn leeg. We bestellen (na enige discussie) een fles rode “Masseria Pietrosa, Negromaro”. Volgens de wijnkaart een wijn met tonen van kaneel, rozemarijn, rijp fruit en een zachte wijn. We willen een Argentijnse wijn drinken omdat we met rode wijn uit dat land zeer goede ervaringen hebben.



Het voorgerecht is prima in orde met goede en verse producten maar het is niet echt bijzonder, het smaakt wat flauwtjes en er zit erg weinig dressing bij. Met wat zout en peper uit de molen op het vlees smaakt het al een stuk beter. Ook de dike snede donkerbruin bruin brood die er bij zit is lekker. Maar we besluiten unaniem de volgende keer geen voorgerecht te nemen.






Hoofdzaak voor De-eetclup bij Carnal is het hoofdgerecht en met name het heerlijke malse vlees. En dat is ook vandaag weer dik in orde. Een heerlijk stuk vlees, lekker knapperige en mooi bruin gebakken frieten, een knoflooksausje, een salade en een goed glas rode wijn. Daar krijg je ons de deur voor uit.

De hoofdgerechten:

Don – Rib-Eye 300 gram
John - Rumpsteaak 300 gram
Jeu - Ossehaas 300 gram







We maken zelf veel foto’s en vragen het personeel enkele keren wat foto’s te maken en dat doen ze, ondanks de drukte in de zaak, met een big smile. Het smaakt uitstekend, we praten, we lachen, we eten, we drinken, we keten, we bewonderen de mooie vrouwen die vlak voor ons langs het open raam lopenen en dan is de eerste fles wijn plotsklaps leeg. We bestellen een nieuwe fles wijn, deze keer de huiswijn. Een Masseria Pietrose Negroamaro met tonen van kaneel, rozemarijn en rijp fruit, een zachte wijn. Hij smaakt mij beter dan de eerste fles. En zo kabbelt de avond voort en het blijkt nog een hele klus de tweede fles wijn ook leeg te krijgen en dat lukte uiteindelijk toch. We gaan afrekenen en John gooit zoals gewoonlijk de bankbiljetten die we bij elkaar hebben gelegd in de lucht. Don en John gaan na het diner altijd weer de kroeg in. Tegen die tijd zit altijd al helemaal stuk en wil ik alleen nog maar naar huis en naar bed. Maar omdat bij De Poshoorn iedereen op het terras zit en het binnen leeg is ga ik toch maar ‘s een keertje mee de kroeg in “na het eten”.De Chimay Blauw die ik drink is de druppel die mijn emmer laat overlopen. Ik doe mijn truuc waarbij ik mijn hoofd heel hard op de tafel laat vallen. Drink mijn bier op, loop de deur uit en gaa naar de bushalte, die gelukkig vlak bij ligt. Na een minuut is de bus er en ik laat me met een bonzend hoofd en in een in het ronddraaiende wereld naar huis rijden. Ik woon gelukkig valkbij (op 50 m afstand) van het busstation, strompel bij me thuis in de Rosgats de trap op en rol even later m’n bed in.


Het was een geslaagde avond.


Jeu